Obudziłam się z myślą, że coś jest nie tak. I to do tego stopnia nie tak, że... Otworzyłam oczy, ale ostre światło, sprawiające mym gałkom prezent w postaci fizycznego bólu, zmusiło mnie, bym zacisnęła powieki.
-A więc reaguje na światło. To dobrze.
Obcy mi głos. Życzliwy, a jednocześnie bardzo surowy.
-Haniu?
Ten głos natomiast znam. Tylko do kogo... Ach, tak, Fabian, mój eks.
Mimo nieznośnego bólu odważyłam się minimalnie podnieść powieki. Aaaa... Mam za sucho w gardle, by jęczeć.
-Daria, zgaś światło, pacjentkę boli głowa. Już nie śpi.
Żeby tylko głowa, pomyślałam ze wstydem. Poranione plecy, nogi, ręce, dłonie i tak dalej. Nie jestem nawet pewna, czy na tyle dobrze znam szczegóły anatomii, by określić, co jeszcze.
-Ja...-wykrztusiłam.
-Wszystko będzie dobrze- powiedział Fabian i wyciągnął rękę, chcąc pogładzić mnie po policzku. Przytuliłam się do jego dłoni. -Czy Kaja...
- Z naszą córcią wszystko w porządku. Ewka się nią zajęła. Obie zresztą się o ciebie martwią.-Powiedział Fabian z czułością. Co? Z czułością? Przezwyciężyłam chęć odesłania go do diabła. Był moim byłym mężem, tylko i wyłącznie, który mógł się ze mną przyjaźnić, opiekować się Kają, ale to wszystko. A on mnie gładzi po policzku i pociesza! Co sobie o mnie pomyśli? Wolałabym tego nie wiedzieć.
Właściwie...
Dlaczego w ogóle jestem w szpitalu?
Dlaczego wszystko mnie boli, czemu mam kłopoty z mówieniem?
I jakim cudem mój eks Fabio siedzi przy mnie i zapewnia, że wszystko będzie OK?
Obudziłam się z myślą, że coś jest nie tak. I wciąż trwam przy tej myśli.
Obudziłam się z myślą, że coś jest nie tak.
No nic, nie będę zadręczać się pytaniami, na które i tak nie znajdę odpowiedzi. Albo znajdę, tyle że za dziesięć lat. Albo za sto. W następnym wcieleniu. Albo podczas Sądu Ostatecznego. Albo, albo.
Nagle...
Wszystkie wspomnienia odżyły. Pojawiły się i uderzyły z siłą gromu. Byłam nimi przytłoczona. Zacisnęłam oczy. To, co sobie przypomniałam, sprawiało mi wręcz fizyczny ból.
I wtedy się rozpłakałam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz