Hania (4- ost.)

-Idę z wami- oświadczyłam zdecydowanie i wyskoczyłam z łożka. Ból nie był już taki istotny, choć, Boże! Bolało mnie cholernie mocno. Ale Kaja  jest w niebezpieczeństwie, i to jest tysiąc razy ważniejsze niż mój obolały tyłek.
Fabian protestował.
-Przecież...
-Mogę wypisać się na własne żądanie.
-Ale nie mamy czasu.
Spojrzałam na policjantkę. Była zamyślona. Odezwała się w końcu:
-Tak, to zdecydowanie zły pomysł. Nie martw się, przywieziemy ci córkę całą i zdrową. No i musimy ująć Ewę Gabik, inaczej będzie sobie poczynać coraz śmielej.
Zrezygnowałam.
-Tylko zaopiekujcie się Kają.
Policjantka wyszła. Fabio posłał mi pełne troski (a może i czegoś więcej?) Spojrzenie. Pocałował mnie nieśmiało w policzek i ruszył za Darzańską.
Ja próbowałam zasnąć.

Przyśnił mi się koszmar. Byłam w mieszkaniu Ewy. Wyglądało jak zawsze: ściany pomalowane na łososiowo, biały i puszysty dywan na podłodze, narożnik z jasnym obiciem w salonie. A mimo to czułam coś niecodziennego. Obcy element.
Zajrzałam do łazienki.
Ogarnęły mnie mdłości.
Moja Kaja siedziała na sedesie. Była jak sparaliżowana ze strachu. Przed nią klęczała Ewa.
-I będziesz cierpieć-syczała dziecku do ucha.- Będę cię lała codziennie.
Moja córeczka nie płakała. Mimo to w jej oczach widziałam strach.
Jęknęłam, gdy moja przyjaciółka z całej siły uderzyła Kaję w twarz.
Rzuciłam się na nią. Miałam nieopanowaną ochotę wydrapać jej oczy. Ewa odwróciła się szybko i złapała mnie za rękę.
-Co?!-Zaskrzeczała.-Myślisz, że dostaniesz swoją córuchnę?Ja mogę puścić cię wolno, ale dzieciak jest mój.
Zawyłam z rozpaczy. Ewa wymierzyła mi siarczysty policzek.
-Zamknij ryj-rozkazała z pogardą.
Po czym zwróciła się do Kai:
- Widzisz, gdyby twoja głupia matka dałaby się załatwić, nie siedziałabyś tutaj, ty mały oblechu.
Córcia spojrzała na mnie z rozpaczą. Szepnęłam do niej:
-Nie łam się.
Do Ewki zaś powiedziałam:
-Dlaczego? Dlaczego chciałaś mnie zabić?
Prychnęła urażona.
-Dlaczego? Fabian, ot i wszystko.
Moje oczy zrobiły się wielkie jak spodki.
-Fabian?
Ewa zaśmiała się pogardliwie.
-Tak, Fabian. Twój eks, którego chciałam zdobyć. Daremnie.
Musiałam usiąść na brzegu wanny.
-I tylko dlatego? Ze względu na niego?
Jej oczy pałały gniewem.
-Tak! Ale on kocha tylko ciebie!
-Mnie?!
-Tak, ciebie, ty głupia dziwko! A ty wcale na to nie zasłużyłaś!
Poczułam, że mdleję.

Obudziłam się, gdy ktoś rzucał mi się w objęcia, tym razem na jawie.
-Kaja!-roześmiałam się.- Wszystko dobrze?
Moja śliczna córcia przytuliła się do mnie mocniej. O ile to możliwe.
-A może być inaczej?
Wtedy wszedł Fabian. Pochylił się, by pocałować mnie w policzek.
-Spójrz!-odwróciłam jego uwagę, wskazując w kierunku drzwi.
I wtedy przyciągnęłam go do siebie i pocałowałam. Prosto w usta.
-Co ty...-zaczął, ale szybko odwzajemnił całusa.
Głaskałam go po włosach. Czułam, że go kocham. Że on mnie kocha. I że dojrzałam do naszej miłości.
-Nic już nie mów, kochanie. Nic już nie mów.

KONIEC