Hania

Dryfuję w morzu uśmiechów. Czuję, jak kołyszą mnie delikatne i ciepłe fale. Góra. Dół. Góra. Dół. Jak cudownie.
Wspaniale się czuję. Oby to się nie skończyło. Boże, pozwól, by to się nie skończyło.
Uśmiech. Uśmiech za uśmiechem. Przeglądam się w jego oczach. Jakiego są koloru? Śmieję się. Wszystko jedno. I tak są piękne. Są moje.
Przygarnia mnie do siebie. Jakie to miłe i niezwykłe uczucie!  Słyszę, jak do mnie szepcze. Jak ja kocham jego głos. Mów do mnie. Jestem głodna twoich słów. Mów do mnie. Uwielbiam cię słuchać.  Przechodzi  mnie dreszcz. Mów do mnie, bo kocham, gdy do mnie mówisz... Mów do mnie, bo cię kocham.
Jak dobrze  jest leżeć w twych ramionach. Przepełnia mnie błogość. Czy to jest niebo? Jeśli tak, to czemu na ziemi istnieje jeszcze zło?
《Haniu...》
Znowu ten głos z zewnątrz.
《Haniu, wróć do nas》
Nie słyszę cię.
《Kocham cię, Haniu.》
Nie słyszę. Nie chcę słyszeć.
Cholera jasna, coś ściąga mnie w dół. I nie mogę się bronić.




-Haniu!
Płacz pomieszany ze śmiechem.
Co się dzieje?
Cdn

Przepraszam Was, że tak krótko dzisiaj, ale obiecuję, że w 2. Części opowiadania tak nie będzie. Ok, lecę, bo:
1) Mam jeszcze 2 blogi do ogarnięcia
2) Kończę czytać Archanioła.
Papapa!!!